ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ


ΓΙΑΤΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ



Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ

Όταν υπάρχει μεράκι και καλή διάθεση!


Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ






Η θεολογία στην αυθεντική της μορφή, όταν θέλει να δικαιώνει το όνομά της, οφείλει να διαλέγεται. Να αφουγκράζεται τις αγωνίες του ανθρώπου, να τον πλησιάζει και να προσπαθεί με τον ποιητικό και αποκαλυπτικό της λόγο να τον βοηθάει. Μόνο τότε θα μπορεί να πιστεύει ότι έχει επιτελέσει την αποστολή της και αξίζει να συν-υπάρχει με τις υπόλοιπες ανθρώπινες δραστηριότητες. Σε διαφορετική περίπτωση δε θα αποτελεί ζωντανό οργανισμό, αλλά η θέση της θα είναι δίπλα στα εκθέματα μουσείου, που είναι μεν χρήσιμα για μελέτη και θέαση, εφόσον αποτελούν αντικείμενα που βοηθούν στην κατανόηση δραστηριοτήτων του παρελθόντος, δε φαίνεται όμως να έχουν ουσιαστική παρέμβαση στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.
Για να μπορέσει η θεολογία να διαλέγεται και να βοηθάει το σύγχρονο άνθρωπο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μπορεί να ερμηνεύσει τη σύγχρονη πραγματικότητα. Αυτό θα έχει σα συνέπεια να αρθρώνει λόγο, που θα αγγίζει τις παραμέτρους σημερινών προβλημάτων. Απαραίτητο εργαλείο της γι’ αυτό, είναι η χρήση της παράδοσης και όχι μη αυθεντικά κατασκευάσματα, όπως η παραδοσιαρχία, που δυστυχώς συναντάται αρκετές φορές σε χώρους ανθρωπιστικών επιστημών. Η πρώτη, δηλ. η παράδοση, σημαίνει ότι αξιοποιείται η προηγούμενη εμπειρία για να δώσει την ώθηση στο παρόν. Η δεύτερη όμως, η παραδοσιαρχία, είναι προσκόλληση σε καταστάσεις του παρελθόντος, αδυναμία προσαρμογής στην πραγματικότητα που βιώνεται από τον σύγχρονο άνθρωπο και άρνηση του παρόντος.
Με βάση αυτές τις σκέψεις αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η θεολογία δε μπορεί να μένει αμέτοχη στα σημερινά προβλήματα. Ούτε μπορεί να προβάλλει ως άλλοθι ότι το αντικείμενο της ενασχόλησής της δεν τη νομιμοποιεί να αρθρώνει λόγο. Εφόσον φιλοδοξεί να είναι ο λόγος για το Θεό, δε μπορεί να αγνοεί την εικόνα Του, που είναι ο άνθρωπος. Επομένως το καθήκον της είναι να βρίσκεται κοντά σε αυτόν, και να αγωνίζεται να του δώσει καλύτερη ποιότητα ζωής –εννοείται όχι με τεχνικές συμβουλές- αλλά υποδεικνύοντάς του έναν άλλο δρόμο και τρόπο ζωής, προβάλλοντας το σεβασμό για τα δημιουργήματα του Θεού, που όλα είναι «καλά λίαν» σύμφωνα με το βιβλικό λόγο. Στην ουσία, όπως τόνιζε ένας πρόωρα χαμένος  δάσκαλος της θεολογίας, ο Νίκος Νησιώτης, «(η αποστολή της θεολογίας του καιρού μας) …συνίσταται στο να ξαναερμηνεύσει τον εαυτό της, προκειμένου να συνεισφέρει εποικοδομητικά στη διασάφηση των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από την ιλιγγιώδη άνθιση των φυσικών επιστημών» (στο Νίκου Νησιώτη, Η πνευματολογική Χριστολογία της φύσεως και οι συνέπειές της για την οικολογία και τον ολικό ανθρωπισμό, στον συλλογικό τόμο «Άνθρωπος και Περιβάλλον», Πάφος 1994, σελ. 63).
Δε θα κόμιζε κάποιος γλαύκα ες Αθήνας αν έλεγε ότι πολλά από τα προβλήματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία έχουν και οικολογική διάσταση Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές η επέμβαση του ανθρώπου αντί να θεραπεύει και να συντελεί στην ευτυχία του, σωρεύει περισσότερα προβλήματα από αυτά που πάει να λύσει, με αποτέλεσμα οι ανησυχίες για την ποθούμενη ποιότητα ζωής συνεχώς να πληθαίνουν. Στο ίδιο μήκος κύματος, (δηλαδή στην αναφορά προβλημάτων που έχουν οικολογική διάσταση), αγαθά τα οποία θεωρούνταν αυτονόητα από προηγούμενες γενιές, σήμερα θεωρούνται πολύτιμα και σε ανεπάρκεια, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που δίνονται στο σημερινό καταναλωτικό κοινό προϊόντα τα οποία έχουν αμφισβητούμενη προέλευση και δεν είναι γνωστές οι παρενέργειες που έχουν στον οργανισμό που τα καταναλώνει, καθώς και οι μακροχρόνιες επιπτώσεις τους.
Εύλογα θα αναρωτιούνταν κάποιος για τον τρόπο που θα μπορούσε η θεολογία να προτείνει λύσεις για το οικολογικό πρόβλημα. Ο καλύτερος, κατά τη γνώμη μου, τρόπος είναι να μη μιλήσει θεωρητικά, αλλά να ανατρέξει σε πράξεις ανθρώπων που βίωσαν την αγαπητική σχέση με το Θεό, και αυτή τους η εμπειρία αποτέλεσε την πυξίδα για όλη τους τη ζωή. Αυτός λοιπόν ο δεσμός με το Δημιουργό, τους έκανε να αποκτήσουν μία αρμονία με την κτίση, να επιδιώκουν να κινούνται εντός της, έχοντας τη συναίσθηση ότι αποτελούν μέρος της και πως ο τυχόν τραυματισμός της, που θα προερχόταν από δικές τους παρεμβάσεις θα ήταν οδυνηρός και για τους ίδιους. Παράλληλα αυτή τους η σχέση, τους οδηγούσε στην αναζήτηση της αυθεντικότητας, που φαίνεται να φαντάζει σαν αντίδοτο σε προβλήματα, σαν αυτά που σχετίζονται με το περιβάλλον.
Ο χριστιανός άνθρωπος, δηλαδή, δε μπορεί να αποδέχεται το μη αυθεντικό, αυτό που βρίσκεται σε δυσαρμονία με το Θεό και την κτίση, που Αυτός δημιούργησε. Δε μπορεί λοιπόν να θεωρεί χρήσιμο και κατάλληλο, οτιδήποτε δείχνει να αποτελεί διαστρέβλωση του έργου του Θεού, το οποίο μάλιστα μπορεί να εκθέτει τα δημιουργήματα Του σε κινδύνους.
Εδώ νομίζω έχει σημαντικό ρόλο η λιτότητα -όχι με λόγια αλλά με πράξεις ουσιαστικές, που θα αποτελούν μέρος μιας ολικής στάσης ζωής- την οποία επιζητεί να διασώσει ο χριστιανισμός, τουλάχιστο στην αυθεντική του μορφή. Η διδασκαλία του δεν ευνοεί τις υπερβολές και τις ακρότητες,  ούτε δείχνει να προτιμά καταστάσεις που βάζουν τον άνθρωπο κάτω από το κέρδος υποβαθμίζοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Αυτό άλλωστε υπενθυμίζει διαρκώς το λόγιο του Κυρίου «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού» (Ματθ. 4,4),καθώς και ο τρόπος της ζωής του.



***
Έχει τονιστεί και στην αρχή του άρθρου ότι η θεολογία δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει τεχνικές λύσεις στα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν το σημερινό άνθρωπο. Νομίζω όμως ότι η εκζήτηση της αυθεντικότητας, η προσπάθεια για να γίνει η ζωή μας όσο το δυνατό πιο απλή και η ανάγκη για μεγαλύτερο σεβασμό από τον άνθρωπο των κανόνων που καθόριζαν πάντα τις σχέσεις των όντων, μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση της προτεραιότητας να αποκτήσει η ζωή μία ποιότητα, που όλοι, όσοι διαμένουμε σε αυτόν τον υπέροχο –παρ’ όλα τα προβλήματά του – πλανήτη τη δικαιούμαστε.

Νίκος Παύλου


Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Οι Φιλισταίοι και οι χοίροι της Παλαιστίνης

Στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Ηaaretz δημοσιεύεται ένα ενδιαφέρον άρθρο για την προέλευση των χοίρων της βιβλικής Παλαιστίνης. Γενετικές αναλύσεις που έγινα σε οστά που προέρχονται από αυτούς,ηλικίας 3000 ετών, απέδειξαν ότι πιθανόν οι χοίροι προέρχονταν από την περιοχή του Αιγαίου και έφτασαν στο χώρο κατοίκησης του βιβλικού Ισραήλ με τα σκάφη των λαών της θάλασσας, στους οποίους περιλαμβάνονται οι Φιλισταίοι.
Να σημειωθεί, όπως τονίζεται στο άρθρο, που υπογράφεται από τον Philippe Bohstrom, ότι ο χοίρος μεταφέρονταν εύκολα με τα πλεούμενα της εποχής, αφού ούτε ιδιαίτερες απαιτήσεις είχε για τη διατροφή του και ήταν μικρόσωμος σε σχέση με τα βοοειδή, ενώ το κρέας του ήταν απαραίτητο για τη διατροφή των ταξιδευτών της Ανατολικής Μεσογείου.
Για να διαβάσετε το άρθρο πατήστε εδώ. Το σχεδιάγραμμα της ανάρτησης προέρχεται από το άρθρο της εφημερίδας.
Σημείωση Θεολόγων μαυροπίνακα: Ίσως ο συσχετισμός Φιλισταίων και χοίρων να είχε εντυπωθεί στο συλλογικό ασυνείδητο του βιβλικού Ισραήλ, και να βοηθάει στην  ερμηνεία της απέχθειας που για το συγκεκριμένο είδος ζώου που καταγράφεται στην Πεντάτευχο.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Η "κρατική" εδραίωση του μονοθεϊσμού στον βιβλικό Ισραήλ

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό "ΣΥΝΘΕΣΙΣ"

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

"ΤΑ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ"





ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ




Στην Π. Διαθήκη υπάρχει στενή σχέση του Θεού με την ιστορία. Η ιστορία είναι το αποκλειστικό πεδίο της θείας αποκάλυψης και ενέργειας. Η ιστορική αφήγηση αποσκοπεί στο να καταστήσει σαφές ότι η ιστορία είναι το πεδίο εκδήλωσης των θείων ενεργειών. Ο Θεός αποκαλύπτεται σ' αυτήν και ενεργεί μέσα σ' αυτήν όχι για να ανταποκριθεί σε μια ιστορική ανάγκη της στιγμής, αλλά για να την κατευθύνει σε έναν συγκεκριμένο σκοπό, τη σωτηρία των ανθρώπων και την ειρηνική συμβίωση με τους λαούς και τα έθνη. Όπως ο ισραηλιτικός λαός, έτσι και τα έθνη υπόκεινται τόσο στην κρίση όσο και στην εύνοια του Θεού. Κρίνονται και τιμωρούνται για την παράβαση του έμφυτου ηθικού νόμου, ευεργετούνται και σώζονται ως μέλη της παγκόσμιας βασιλείας του. Ο λαός του Ισραήλ με την εκλογή του ως περιούσιου λαού καλείται να γίνει ο φορέας της ευλογίας του Θεού στα έθνη, το φυτώριο για την ανακαίνιση του ανθρωπίνου γένους και την επανάκτιση της προπτωτικής κατάστασης της μακαριότητας, της αγαθότητας, της ευθύνης. Αυτός είναι ο βασικός προορισμός του για την πραγματοποίηση του οποίου οι προφήτες, ως όργανα του Θεού, αναλαμβάνουν πρωτεύοντα ρόλο. Μέσα από την εναλλαγή σκηνών αμαρτίας, κρίσης, αγνωμοσύνης, διάσπασης, διενέξεων, αποστασίας, αδικίας, αντιρρήσεων, πολέμων, βιαιοτήτων εμφανίζονται προφήτες (Αμώς, Μιχαίας, Πρωτοησαΐας, Σοφονίας, Ιεζεκιήλ, Δευτεροησαΐας, Οβδιού, Τριτοησαΐας, Ιωνάς, Ζαχαρίας, Δανιήλ), οι οποίοι ομιλούν για ένα νέο πνευματικό ξεκίνημα με βασικό χαρακτηριστικό την ανοιχτοσύνη προς τα έθνη και τους λαούς, τους αλλογενείς και τους ξένους. Ο Θεός καθίσταται πλέον το "φως των εθνών", το "πνεύμα χάριτος", η "αναβλύζουσα πηγή" για "κάθε σάρκα", μεσιτεύει υπέρ των εθνών και των λαών με κύριο γνώμονα το νόμο, το δίκαιο και τη δικαιοσύνη, που θα οδηγήσουν στη σωτηρία του κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α.
Ο Ισραήλ και τα έθνη - Εισαγωγικά
Η γη της επαγγελίας - Η χώρα
Οι πόλεμοι στον βιβλικό Ισραήλ
Η "εξωτερική" πολιτική το προφήτη Ησαΐα. Η χώρα και τα έθνη
Ο λόγος της κρίσης και η προφητεία
Η Σιών και τα έθνη
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β.
Αμώς
Μιχαίας
Πρωτοησαΐας
Σοφονίας
Ιεζεκιήλ
Δευτεροησαΐας
Οβδιού
Τριτοησαΐας
Ιωνάς
Ζαχαρίας
Δανιήλ
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
SUMMARY
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΒΙΒΛΙΚΩΝ ΧΩΡΙΩΝ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΘΕΜΑΤΩΝ

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Χαράλαμπος Μ. Ανδρεόπουλος: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 1967-1974


Ένα σημαντικό βιβλίο που  αξίζει να διαβαστεί από όλους μας! 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 1967-1974

Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση

Χαράλαμπος Μ. Ανδρεόπουλος

Πρόλογος: Ιωάννης Μ. Κονιδάρης

Εκδόσεις Επίκεντρο

Σελίδες: 424

ISBN: 9789604583119

Τιμή: 23,00€ (συμπεριλαμβάνεται ο Φ.Π.Α.)




ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΝΟΜΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ

ΣΧΕΣΕΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΤΑΕΤΙΑ

Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967 - 1974

* Κυκλοφόρησε το βιβλίο του θεολόγου καθηγητή, Δρ. Εκκλησιαστικής

Ιστορίας του ΑΠΘ Χάρη Ανδρεόπουλου, από τις εκδόσεις «Επίκεντρο»


Είναι γεγονός ότι οι μεγαλύτερες κρίσεις στις σχέσεις Εκκλησίας–Πολιτείας στη Ελλάδα συνέπεσαν με ανώμαλες περιόδους της πολιτικής της ιστορίας. Ταυτόχρονα, συνδέθηκαν με τη δημιουργία αρχιεπισκοπικών ζητημάτων, κάτι μάλλον αναμενόμενο ως εκ της σημασίας που διαδραματίζει το πρόσωπο του «Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος» στα πολιτικά πράγματα.

Σε μια από τις πλέον σκοτεινές και δυσερμήνευτες περιόδους της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας αναφέρεται το παρόν βιβλίο που έρχεται να ρίξει φώς στις σχέσεις της διοικούσας Εκκλησίας και της Πολιτείας της περιόδου 1967 - 1974, όπως αυτές διαμορφώθηκαν υπό το κράτος της εγκαθιδρυθείσας την 21η Απριλίου 1967 επτάχρονης δικτατορίας. Το 424 σελίδων βιβλίο εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Επίκεντρο» της Θεσσαλονίκης (σειρά «Ιστορία και Κοινωνία»).

Με ενδελεχή έρευνα πηγών και βιβλιογραφίας ο Χάρης Ανδρεόπουλος πραγματεύεται το πρόβλημα, εξετάζοντας και αναλύοντας ζητήματα της εν λόγω περιόδου που αφορούσαν την νομοκανονική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας και τον βαθύ τραυματισμό της (σήμερα συνταγματικά κατοχυρωμένης) αυτοδιοικήσεώς της από σωρεία παρεμβάσεων της δικτατορίας στα εσωτερικά της, που αποσκοπούσαν στον έλεγχο της εκκλησιαστικής διοικήσεως ώστε να υπηρετηθούν οι ιδεολογικές σκοπιμότητες του καθεστώτος.

Προσεγγίζοντας το όλο ζήτημα επί τη βάσει ιστορικών και νομοκανονικών κριτηρίων, ο συγγραφέας αναδεικνύει, αξιολογεί και ερμηνεύει τις ποικίλες διαστάσεις και προεκτάσεις που είχε η προβληματική αυτή σχέση στη διοίκηση και στη ζωή της ελλαδικής Εκκλησίας καθ΄ όλη τη διάρκεια της Επταετίας και σε αμφότερες τις φάσεις της: επί Γ. Παπαδοπούλου, με αρχιεπίσκοπο τον Ιερώνυμο Κοτσώνη, και επί Δ. Ιωαννίδη με αρχιεπίσκοπο τον Σεραφείμ Τίκα. Ως ιδιαίτερης σημασίας ζητήματα αντιμετωπίζονται το θέμα της διαταραχθείσας κατά το διάστημα της πρώτης φάσης της δικτατορίας (1967 – 1973) νομοκανονικής σχέσης της ελλαδικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το θέμα των δώδεκα εκπτώτων – «ιερωνυμικών» λεγομένων – Μητροπολιτών που δημιουργήθηκε στη δεύτερη φάση της δικτατορίας (Νοέμβριος 1973 – Ιούλιος 1974).

Στο βιβλίο παρουσιάζονται, επίσης, και αναλύονται οι πολιτικές με τις οποίες στα πρώτα κρίσιμα χρόνια της μεταπολίτευσης, επί πρωθυπουργίας Κων/νου Καραμανλή (1974 – 1980), αντιμετωπίσθηκε και εξομαλύνθηκε η κρίση στην Εκκλησία, αλλά και θεμελιώθηκε ο εκδημοκρατισμός της με σειρά συνταγματικών διατάξεων και νομοθετημάτων που ρύθμισαν θετικά τόσο την εσωτερική της λειτουργία, όσο και τις σχέσεις της με την Πολιτεία.

Μία σημαντική μελέτη που βοηθά στην εξέταση, κατανόηση και ανάδειξη των αιτίων και των διαδικασιών μέσω των οποίων η Εκκλησία της Ελλάδος επηρεάσθηκε, συμμετείχε, έδρασε και επέδρασε στις πολιτικές εξελίξεις υπό το κράτος της επτάχρονης δικτατορίας 1967-1974. Το βιβλίο - η έκδοση του οποίου συμπίπτει με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 - προλογίζει ο ομ. καθηγητής Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννης Μ. Κονιδάρης, χαρακτηρίζοντάς το ως «ένα έργο – σταθμό για την Εκκλησιαστική Ιστορία, αλλά και εφαλτήριο για περαιτέρω αναζητήσεις σε συναφείς κλάδους, όπως το Εκκλησιαστικό Δίκαιο ή / και η Πολιτική Ιστορία του τόπου μας».





Ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος γεννήθηκε και ζει με την οικογένειά του στη Λάρισα. Υπηρετεί στη Β/θμια εκπαίδευση ως θεολόγος καθηγητής. Είναι διδάκτωρ Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Α.Π.Θ. και μέλος της Εταιρείας Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στη μελέτη θεμάτων της σύγχρονης πολιτικής και εκκλησιαστικής ιστοριογραφίας. Αρθρογραφεί στην «Ελευθερία» Λαρίσης, στο «Amen.gr» και στο προσωπικό του ιστολόγιο (http://religiousnet.blogspot.com).

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Οι μαθητές του 14ου Γυμνασίου Λάρισας στην Εποχή της Τεχνολογίας




Μία σημαντική έκθεση με έργα που δημιουργήθηκαν στο μάθημα της Τεχνολογίας, παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στο 14ο Γυμνάσιο Λάρισας.


Οι μαθητές του σχολείου με την καθοδήγηση του καθηγητή του μαθήματος κ. Αποστόλη Αποστολάκη, με μεράκι και φαντασία, δημιούργησαν κατασκευές και έγραψαν θεωρητικά κείμενα στα οποία αξιοποιούν τις γνώσεις που απέκτησαν κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, και δείχνουν τους προβληματισμούς τους.


Πρόκειται για έργα υψηλού επιπέδου στην οποία μπορούν οι μαθητές, εκτός των άλλων, να θαυμάσουν ένα πιστό αντίγραφο του «Τιτανικού» , να δουν τη λειτουργία ενός αγροκτήματος, να απολαύσουν από ψηλά τη θέα ενός σύγχρονου σταδίου και να διαβάσουν μία ενδιαφέρουσα θεώρηση των μεταλλαγμένων προϊόντων (Βλ. και .σχετικό δημοσίευμα στη larissanet )

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

«Εγώ το ρομπότ διδάσκω Θρησκευτικά». Η σύζευξη ρομποτικής και θρησκευτικού γραμματισμού



«Εγώ το ρομπότ διδάσκω Θρησκευτικά».

Η σύζευξη ρομποτικής και θρησκευτικού γραμματισμού 



Νικόλαος Παύλου

Θεολόγος-Ιστορικός,



Περίληψη

Η εποπτικότητα που παρέχουν οι εφαρμογές της ρομποτικής μπορεί να φανεί χρήσιμη και σε «παραδοσιακά» μαθήματα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπως είναι τα Θρησκευτικά. Βοηθάει στην επικαιροποίησή τους και στην καλύτερη αποτύπωση των διδακτικών αγαθών τους. Όλα αυτά αναδεικνύονται με συγκεκριμένα δείγματα διδακτικών ενοτήτων του θρησκευτικού μαθήματος που προέρχονται και από την Πρωτοβάθμια και από τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Λέξεις-Κλειδιά: Ρομποτική, Θρησκευτικά, Επικαιροποίηση, Εποπτικό μέσο

Εισαγωγή

Στο 1ο κεφάλαιο του βιβλίου του Ισαάκ Ασίμωφ «Εγώ, το Ρομπότ» ο συγγραφέας παρουσιάζει το ρομπότ Ρόμπυ να βοηθάει ένα μικρό κοριτσάκι, τη Γκλόρια. Παίζει μαζί του, υπακούει στις εντολές του και παράλληλα το εκπαιδεύει με τον τρόπο του. Αποτελεί έτσι μέρος της ζωής του παιδιού και συμβάλλει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του.

Αυτή η πραγματικότητα που παρουσιάζει ο οραματιστής συγγραφέας αφορά και τη σημερινή καθημερινότητα, καθώς και τη διαδικασία της μάθησης. Ήδη τα πρώτα βήματα και οι σχετικές προτάσεις γίνονται, και η χρήση εφαρμογών της ρομποτικής στην παιδεία κερδίζει όλοι και περισσότερους θιασώτες. Μάλιστα στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχουν ήδη ενταχθεί ειδικές καινοτόμες δράσεις που επικεντρώνονται στη μάθηση της λειτουργίας των ρομπότ και τη χρήση τους στο σχολείο. Η ρομποτική δηλαδή αποτελεί μία πραγματικότητα, αφού και η αγορά παρέχει πακέτα με προσιτό οικονομικό κόστος τα οποία είναι απλού χειρισμού που περιέχουν όλα τα απαραίτητα (μικροεπεξεργαστές, αισθητήρες, κινητήρες, λογισμικό προγραμματισμού συμπεριφοράς), για να μπορέσει το ρομπότ να αποτελέσει εργαλείο μάθησης (Φράγκου, 2009).

Η ρομποτική ως μέσο διδασκαλίας

Η ρομποτική δείχνει λοιπόν ότι μπορεί να βοηθήσει στην αποτύπωση των διδακτικών αγαθών. Αυτό αποτελεί και το μεγάλο «προτέρημά» της:

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Άγιος Αχίλλειος Πρεσπών

Ο Ναός του Αγίου Αχιλλείου στις Πρέσπες κτίζεται πιθανότατα από Λαρισαίους τεχνίτες τον 10ο αι. με έξοδα του τσάρου Σαμουήλ, Τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα και μεγάλες διαστάσεις. Τα κλίτη χωρίζονται με ψηλές πεσσοστοιχίες. Μαρμάρινο τέμπλο χώριζε το ιερό βήμα από τον υπόλοιπο ναό.