ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ


ΓΙΑΤΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ



Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Οδυσσέας Ελύτης, Τα ονόματα της Παναγίας

Η Κοίμηση της Θεοτόκου, Δεκαπενταύγουστο, Ελύτης και Αιγαίο


Λίγο για μια στιγμή να παίξεις πάνω στην κιθάρα σου

Ε, ε, Χρυσομαλλούσα/ ε, ε, Χρυσοσκαλίτισσα

Να ξεπετιέται πάλι το βουνό με τ’ άσπρο σπίτι στην πλαγιά

τ’ άλογο με τα δύο φτερά/ και η άγρια φράουλα της θάλασσας

Λάμπουσα και Κανάλα μου και Παραπόρτιανή μου

θα δεις την πράσινη ψαρόβαρκα σκαμπανεβάζοντας να χάνεται

μέσα στ’ αραποσίτια

τον Μήτσο με τιε τρίχες και με τ’ αλυσιδάκι στο λαιμό






Ε, Παναγιά Τα Μάγκανα/ ε, Παναγιά Τόσο Νερό

Να βλαστημάει και ν’ ανεβάζει ανίδεος μες στα δίχτυα του\

τέσσερα – πέντε αρχαία ελληνικά

το τέλλεσθε και το νηυσί, το μέλεα και το κρίναι σα









Καρυστιανή κι Ακλειδιανή/ Δαφνιώτισσα κι Αργιώτισσα

Που μια στιγμή τα παίζεις πάνω στην κιθάρα σου


κι απ’ τ’ αναμμένο πέλαγο αντικρύ σου ακούς

Έι, Κρουσταλλένια, έι Δροσιανή/ έι Παναγιά του Νίκους

Να σχίζεται στα δύο τ’ ουρανού το καταπέτασμα

κι ένας παμπάλαιος έφηβος απαράλλαχτος εσύ

να κατεβαίνει- κοίτα:

Στα κύματα μ’ ένα καμάκι ορθός και στους αφρούς να πλέει

Σπηλιώτισσα και Μερσινιά και Θαλασσίστρα μου έι!»

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Η πόλη της Τιβεριάδας Ιουλιάς

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας HAARETZ βρέθηκε στη βόρεια όχθη της θάλασσας της Γαλιλαίας, στο φυσικό πάρκο της κοιλάδας Bethsaida, η αρχαία πόλη Ιουλιάς, η οποία σχετίζεται με τους Απόστολους Πέτρο, Ανδρέα και Φίλιππο.

Η βασική αρχαιολογική ανακάλυψη είναι ένα προηγμένο λουτρό ρωμαϊκού στιλ. Αυτό αποδεικνύει ότι υπήρχε μια πόλη και όχι ένα ψαροχώρι, δήλωσε ο Δρ Mordechai Aviam του Kinneret College στην εφημερίδα Haaretz.
Περισσότερες πληροφορίες βλ. στην ηλεκτρονική έκδοση της HAARETZ (http://www.haaretz.com/archaeology/1.805402). Από αυτή προέρχεται και η φωτογραφία της ανάρτησης. Για την ελληνική παρουσίαση βλ. στην ιστοσελίδα του PROTAGON http://www.protagon.gr/epikairotita/vrethike-i-poli-apo-tin-opoia-katagontousan-oi-apostoloi-petros-kai-andreas-44341457161

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ

Όταν υπάρχει μεράκι και καλή διάθεση!


Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ






Η θεολογία στην αυθεντική της μορφή, όταν θέλει να δικαιώνει το όνομά της, οφείλει να διαλέγεται. Να αφουγκράζεται τις αγωνίες του ανθρώπου, να τον πλησιάζει και να προσπαθεί με τον ποιητικό και αποκαλυπτικό της λόγο να τον βοηθάει. Μόνο τότε θα μπορεί να πιστεύει ότι έχει επιτελέσει την αποστολή της και αξίζει να συν-υπάρχει με τις υπόλοιπες ανθρώπινες δραστηριότητες. Σε διαφορετική περίπτωση δε θα αποτελεί ζωντανό οργανισμό, αλλά η θέση της θα είναι δίπλα στα εκθέματα μουσείου, που είναι μεν χρήσιμα για μελέτη και θέαση, εφόσον αποτελούν αντικείμενα που βοηθούν στην κατανόηση δραστηριοτήτων του παρελθόντος, δε φαίνεται όμως να έχουν ουσιαστική παρέμβαση στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.
Για να μπορέσει η θεολογία να διαλέγεται και να βοηθάει το σύγχρονο άνθρωπο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μπορεί να ερμηνεύσει τη σύγχρονη πραγματικότητα. Αυτό θα έχει σα συνέπεια να αρθρώνει λόγο, που θα αγγίζει τις παραμέτρους σημερινών προβλημάτων. Απαραίτητο εργαλείο της γι’ αυτό, είναι η χρήση της παράδοσης και όχι μη αυθεντικά κατασκευάσματα, όπως η παραδοσιαρχία, που δυστυχώς συναντάται αρκετές φορές σε χώρους ανθρωπιστικών επιστημών. Η πρώτη, δηλ. η παράδοση, σημαίνει ότι αξιοποιείται η προηγούμενη εμπειρία για να δώσει την ώθηση στο παρόν. Η δεύτερη όμως, η παραδοσιαρχία, είναι προσκόλληση σε καταστάσεις του παρελθόντος, αδυναμία προσαρμογής στην πραγματικότητα που βιώνεται από τον σύγχρονο άνθρωπο και άρνηση του παρόντος.
Με βάση αυτές τις σκέψεις αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η θεολογία δε μπορεί να μένει αμέτοχη στα σημερινά προβλήματα. Ούτε μπορεί να προβάλλει ως άλλοθι ότι το αντικείμενο της ενασχόλησής της δεν τη νομιμοποιεί να αρθρώνει λόγο. Εφόσον φιλοδοξεί να είναι ο λόγος για το Θεό, δε μπορεί να αγνοεί την εικόνα Του, που είναι ο άνθρωπος. Επομένως το καθήκον της είναι να βρίσκεται κοντά σε αυτόν, και να αγωνίζεται να του δώσει καλύτερη ποιότητα ζωής –εννοείται όχι με τεχνικές συμβουλές- αλλά υποδεικνύοντάς του έναν άλλο δρόμο και τρόπο ζωής, προβάλλοντας το σεβασμό για τα δημιουργήματα του Θεού, που όλα είναι «καλά λίαν» σύμφωνα με το βιβλικό λόγο. Στην ουσία, όπως τόνιζε ένας πρόωρα χαμένος  δάσκαλος της θεολογίας, ο Νίκος Νησιώτης, «(η αποστολή της θεολογίας του καιρού μας) …συνίσταται στο να ξαναερμηνεύσει τον εαυτό της, προκειμένου να συνεισφέρει εποικοδομητικά στη διασάφηση των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από την ιλιγγιώδη άνθιση των φυσικών επιστημών» (στο Νίκου Νησιώτη, Η πνευματολογική Χριστολογία της φύσεως και οι συνέπειές της για την οικολογία και τον ολικό ανθρωπισμό, στον συλλογικό τόμο «Άνθρωπος και Περιβάλλον», Πάφος 1994, σελ. 63).
Δε θα κόμιζε κάποιος γλαύκα ες Αθήνας αν έλεγε ότι πολλά από τα προβλήματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία έχουν και οικολογική διάσταση Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές η επέμβαση του ανθρώπου αντί να θεραπεύει και να συντελεί στην ευτυχία του, σωρεύει περισσότερα προβλήματα από αυτά που πάει να λύσει, με αποτέλεσμα οι ανησυχίες για την ποθούμενη ποιότητα ζωής συνεχώς να πληθαίνουν. Στο ίδιο μήκος κύματος, (δηλαδή στην αναφορά προβλημάτων που έχουν οικολογική διάσταση), αγαθά τα οποία θεωρούνταν αυτονόητα από προηγούμενες γενιές, σήμερα θεωρούνται πολύτιμα και σε ανεπάρκεια, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που δίνονται στο σημερινό καταναλωτικό κοινό προϊόντα τα οποία έχουν αμφισβητούμενη προέλευση και δεν είναι γνωστές οι παρενέργειες που έχουν στον οργανισμό που τα καταναλώνει, καθώς και οι μακροχρόνιες επιπτώσεις τους.
Εύλογα θα αναρωτιούνταν κάποιος για τον τρόπο που θα μπορούσε η θεολογία να προτείνει λύσεις για το οικολογικό πρόβλημα. Ο καλύτερος, κατά τη γνώμη μου, τρόπος είναι να μη μιλήσει θεωρητικά, αλλά να ανατρέξει σε πράξεις ανθρώπων που βίωσαν την αγαπητική σχέση με το Θεό, και αυτή τους η εμπειρία αποτέλεσε την πυξίδα για όλη τους τη ζωή. Αυτός λοιπόν ο δεσμός με το Δημιουργό, τους έκανε να αποκτήσουν μία αρμονία με την κτίση, να επιδιώκουν να κινούνται εντός της, έχοντας τη συναίσθηση ότι αποτελούν μέρος της και πως ο τυχόν τραυματισμός της, που θα προερχόταν από δικές τους παρεμβάσεις θα ήταν οδυνηρός και για τους ίδιους. Παράλληλα αυτή τους η σχέση, τους οδηγούσε στην αναζήτηση της αυθεντικότητας, που φαίνεται να φαντάζει σαν αντίδοτο σε προβλήματα, σαν αυτά που σχετίζονται με το περιβάλλον.
Ο χριστιανός άνθρωπος, δηλαδή, δε μπορεί να αποδέχεται το μη αυθεντικό, αυτό που βρίσκεται σε δυσαρμονία με το Θεό και την κτίση, που Αυτός δημιούργησε. Δε μπορεί λοιπόν να θεωρεί χρήσιμο και κατάλληλο, οτιδήποτε δείχνει να αποτελεί διαστρέβλωση του έργου του Θεού, το οποίο μάλιστα μπορεί να εκθέτει τα δημιουργήματα Του σε κινδύνους.
Εδώ νομίζω έχει σημαντικό ρόλο η λιτότητα -όχι με λόγια αλλά με πράξεις ουσιαστικές, που θα αποτελούν μέρος μιας ολικής στάσης ζωής- την οποία επιζητεί να διασώσει ο χριστιανισμός, τουλάχιστο στην αυθεντική του μορφή. Η διδασκαλία του δεν ευνοεί τις υπερβολές και τις ακρότητες,  ούτε δείχνει να προτιμά καταστάσεις που βάζουν τον άνθρωπο κάτω από το κέρδος υποβαθμίζοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Αυτό άλλωστε υπενθυμίζει διαρκώς το λόγιο του Κυρίου «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού» (Ματθ. 4,4),καθώς και ο τρόπος της ζωής του.



***
Έχει τονιστεί και στην αρχή του άρθρου ότι η θεολογία δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει τεχνικές λύσεις στα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν το σημερινό άνθρωπο. Νομίζω όμως ότι η εκζήτηση της αυθεντικότητας, η προσπάθεια για να γίνει η ζωή μας όσο το δυνατό πιο απλή και η ανάγκη για μεγαλύτερο σεβασμό από τον άνθρωπο των κανόνων που καθόριζαν πάντα τις σχέσεις των όντων, μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση της προτεραιότητας να αποκτήσει η ζωή μία ποιότητα, που όλοι, όσοι διαμένουμε σε αυτόν τον υπέροχο –παρ’ όλα τα προβλήματά του – πλανήτη τη δικαιούμαστε.

Νίκος Παύλου


Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Οι Φιλισταίοι και οι χοίροι της Παλαιστίνης

Στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Ηaaretz δημοσιεύεται ένα ενδιαφέρον άρθρο για την προέλευση των χοίρων της βιβλικής Παλαιστίνης. Γενετικές αναλύσεις που έγινα σε οστά που προέρχονται από αυτούς,ηλικίας 3000 ετών, απέδειξαν ότι πιθανόν οι χοίροι προέρχονταν από την περιοχή του Αιγαίου και έφτασαν στο χώρο κατοίκησης του βιβλικού Ισραήλ με τα σκάφη των λαών της θάλασσας, στους οποίους περιλαμβάνονται οι Φιλισταίοι.
Να σημειωθεί, όπως τονίζεται στο άρθρο, που υπογράφεται από τον Philippe Bohstrom, ότι ο χοίρος μεταφέρονταν εύκολα με τα πλεούμενα της εποχής, αφού ούτε ιδιαίτερες απαιτήσεις είχε για τη διατροφή του και ήταν μικρόσωμος σε σχέση με τα βοοειδή, ενώ το κρέας του ήταν απαραίτητο για τη διατροφή των ταξιδευτών της Ανατολικής Μεσογείου.
Για να διαβάσετε το άρθρο πατήστε εδώ. Το σχεδιάγραμμα της ανάρτησης προέρχεται από το άρθρο της εφημερίδας.
Σημείωση Θεολόγων μαυροπίνακα: Ίσως ο συσχετισμός Φιλισταίων και χοίρων να είχε εντυπωθεί στο συλλογικό ασυνείδητο του βιβλικού Ισραήλ, και να βοηθάει στην  ερμηνεία της απέχθειας που για το συγκεκριμένο είδος ζώου που καταγράφεται στην Πεντάτευχο.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Η "κρατική" εδραίωση του μονοθεϊσμού στον βιβλικό Ισραήλ

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό "ΣΥΝΘΕΣΙΣ"

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

"ΤΑ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ"





ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ




Στην Π. Διαθήκη υπάρχει στενή σχέση του Θεού με την ιστορία. Η ιστορία είναι το αποκλειστικό πεδίο της θείας αποκάλυψης και ενέργειας. Η ιστορική αφήγηση αποσκοπεί στο να καταστήσει σαφές ότι η ιστορία είναι το πεδίο εκδήλωσης των θείων ενεργειών. Ο Θεός αποκαλύπτεται σ' αυτήν και ενεργεί μέσα σ' αυτήν όχι για να ανταποκριθεί σε μια ιστορική ανάγκη της στιγμής, αλλά για να την κατευθύνει σε έναν συγκεκριμένο σκοπό, τη σωτηρία των ανθρώπων και την ειρηνική συμβίωση με τους λαούς και τα έθνη. Όπως ο ισραηλιτικός λαός, έτσι και τα έθνη υπόκεινται τόσο στην κρίση όσο και στην εύνοια του Θεού. Κρίνονται και τιμωρούνται για την παράβαση του έμφυτου ηθικού νόμου, ευεργετούνται και σώζονται ως μέλη της παγκόσμιας βασιλείας του. Ο λαός του Ισραήλ με την εκλογή του ως περιούσιου λαού καλείται να γίνει ο φορέας της ευλογίας του Θεού στα έθνη, το φυτώριο για την ανακαίνιση του ανθρωπίνου γένους και την επανάκτιση της προπτωτικής κατάστασης της μακαριότητας, της αγαθότητας, της ευθύνης. Αυτός είναι ο βασικός προορισμός του για την πραγματοποίηση του οποίου οι προφήτες, ως όργανα του Θεού, αναλαμβάνουν πρωτεύοντα ρόλο. Μέσα από την εναλλαγή σκηνών αμαρτίας, κρίσης, αγνωμοσύνης, διάσπασης, διενέξεων, αποστασίας, αδικίας, αντιρρήσεων, πολέμων, βιαιοτήτων εμφανίζονται προφήτες (Αμώς, Μιχαίας, Πρωτοησαΐας, Σοφονίας, Ιεζεκιήλ, Δευτεροησαΐας, Οβδιού, Τριτοησαΐας, Ιωνάς, Ζαχαρίας, Δανιήλ), οι οποίοι ομιλούν για ένα νέο πνευματικό ξεκίνημα με βασικό χαρακτηριστικό την ανοιχτοσύνη προς τα έθνη και τους λαούς, τους αλλογενείς και τους ξένους. Ο Θεός καθίσταται πλέον το "φως των εθνών", το "πνεύμα χάριτος", η "αναβλύζουσα πηγή" για "κάθε σάρκα", μεσιτεύει υπέρ των εθνών και των λαών με κύριο γνώμονα το νόμο, το δίκαιο και τη δικαιοσύνη, που θα οδηγήσουν στη σωτηρία του κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α.
Ο Ισραήλ και τα έθνη - Εισαγωγικά
Η γη της επαγγελίας - Η χώρα
Οι πόλεμοι στον βιβλικό Ισραήλ
Η "εξωτερική" πολιτική το προφήτη Ησαΐα. Η χώρα και τα έθνη
Ο λόγος της κρίσης και η προφητεία
Η Σιών και τα έθνη
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β.
Αμώς
Μιχαίας
Πρωτοησαΐας
Σοφονίας
Ιεζεκιήλ
Δευτεροησαΐας
Οβδιού
Τριτοησαΐας
Ιωνάς
Ζαχαρίας
Δανιήλ
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
SUMMARY
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΒΙΒΛΙΚΩΝ ΧΩΡΙΩΝ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΘΕΜΑΤΩΝ

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Χαράλαμπος Μ. Ανδρεόπουλος: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 1967-1974


Ένα σημαντικό βιβλίο που  αξίζει να διαβαστεί από όλους μας! 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 1967-1974

Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση

Χαράλαμπος Μ. Ανδρεόπουλος

Πρόλογος: Ιωάννης Μ. Κονιδάρης

Εκδόσεις Επίκεντρο

Σελίδες: 424

ISBN: 9789604583119

Τιμή: 23,00€ (συμπεριλαμβάνεται ο Φ.Π.Α.)




ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΝΟΜΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ

ΣΧΕΣΕΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΤΑΕΤΙΑ

Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967 - 1974

* Κυκλοφόρησε το βιβλίο του θεολόγου καθηγητή, Δρ. Εκκλησιαστικής

Ιστορίας του ΑΠΘ Χάρη Ανδρεόπουλου, από τις εκδόσεις «Επίκεντρο»


Είναι γεγονός ότι οι μεγαλύτερες κρίσεις στις σχέσεις Εκκλησίας–Πολιτείας στη Ελλάδα συνέπεσαν με ανώμαλες περιόδους της πολιτικής της ιστορίας. Ταυτόχρονα, συνδέθηκαν με τη δημιουργία αρχιεπισκοπικών ζητημάτων, κάτι μάλλον αναμενόμενο ως εκ της σημασίας που διαδραματίζει το πρόσωπο του «Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος» στα πολιτικά πράγματα.

Σε μια από τις πλέον σκοτεινές και δυσερμήνευτες περιόδους της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας αναφέρεται το παρόν βιβλίο που έρχεται να ρίξει φώς στις σχέσεις της διοικούσας Εκκλησίας και της Πολιτείας της περιόδου 1967 - 1974, όπως αυτές διαμορφώθηκαν υπό το κράτος της εγκαθιδρυθείσας την 21η Απριλίου 1967 επτάχρονης δικτατορίας. Το 424 σελίδων βιβλίο εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Επίκεντρο» της Θεσσαλονίκης (σειρά «Ιστορία και Κοινωνία»).

Με ενδελεχή έρευνα πηγών και βιβλιογραφίας ο Χάρης Ανδρεόπουλος πραγματεύεται το πρόβλημα, εξετάζοντας και αναλύοντας ζητήματα της εν λόγω περιόδου που αφορούσαν την νομοκανονική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας και τον βαθύ τραυματισμό της (σήμερα συνταγματικά κατοχυρωμένης) αυτοδιοικήσεώς της από σωρεία παρεμβάσεων της δικτατορίας στα εσωτερικά της, που αποσκοπούσαν στον έλεγχο της εκκλησιαστικής διοικήσεως ώστε να υπηρετηθούν οι ιδεολογικές σκοπιμότητες του καθεστώτος.

Προσεγγίζοντας το όλο ζήτημα επί τη βάσει ιστορικών και νομοκανονικών κριτηρίων, ο συγγραφέας αναδεικνύει, αξιολογεί και ερμηνεύει τις ποικίλες διαστάσεις και προεκτάσεις που είχε η προβληματική αυτή σχέση στη διοίκηση και στη ζωή της ελλαδικής Εκκλησίας καθ΄ όλη τη διάρκεια της Επταετίας και σε αμφότερες τις φάσεις της: επί Γ. Παπαδοπούλου, με αρχιεπίσκοπο τον Ιερώνυμο Κοτσώνη, και επί Δ. Ιωαννίδη με αρχιεπίσκοπο τον Σεραφείμ Τίκα. Ως ιδιαίτερης σημασίας ζητήματα αντιμετωπίζονται το θέμα της διαταραχθείσας κατά το διάστημα της πρώτης φάσης της δικτατορίας (1967 – 1973) νομοκανονικής σχέσης της ελλαδικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το θέμα των δώδεκα εκπτώτων – «ιερωνυμικών» λεγομένων – Μητροπολιτών που δημιουργήθηκε στη δεύτερη φάση της δικτατορίας (Νοέμβριος 1973 – Ιούλιος 1974).

Στο βιβλίο παρουσιάζονται, επίσης, και αναλύονται οι πολιτικές με τις οποίες στα πρώτα κρίσιμα χρόνια της μεταπολίτευσης, επί πρωθυπουργίας Κων/νου Καραμανλή (1974 – 1980), αντιμετωπίσθηκε και εξομαλύνθηκε η κρίση στην Εκκλησία, αλλά και θεμελιώθηκε ο εκδημοκρατισμός της με σειρά συνταγματικών διατάξεων και νομοθετημάτων που ρύθμισαν θετικά τόσο την εσωτερική της λειτουργία, όσο και τις σχέσεις της με την Πολιτεία.

Μία σημαντική μελέτη που βοηθά στην εξέταση, κατανόηση και ανάδειξη των αιτίων και των διαδικασιών μέσω των οποίων η Εκκλησία της Ελλάδος επηρεάσθηκε, συμμετείχε, έδρασε και επέδρασε στις πολιτικές εξελίξεις υπό το κράτος της επτάχρονης δικτατορίας 1967-1974. Το βιβλίο - η έκδοση του οποίου συμπίπτει με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 - προλογίζει ο ομ. καθηγητής Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννης Μ. Κονιδάρης, χαρακτηρίζοντάς το ως «ένα έργο – σταθμό για την Εκκλησιαστική Ιστορία, αλλά και εφαλτήριο για περαιτέρω αναζητήσεις σε συναφείς κλάδους, όπως το Εκκλησιαστικό Δίκαιο ή / και η Πολιτική Ιστορία του τόπου μας».





Ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος γεννήθηκε και ζει με την οικογένειά του στη Λάρισα. Υπηρετεί στη Β/θμια εκπαίδευση ως θεολόγος καθηγητής. Είναι διδάκτωρ Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Α.Π.Θ. και μέλος της Εταιρείας Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στη μελέτη θεμάτων της σύγχρονης πολιτικής και εκκλησιαστικής ιστοριογραφίας. Αρθρογραφεί στην «Ελευθερία» Λαρίσης, στο «Amen.gr» και στο προσωπικό του ιστολόγιο (http://religiousnet.blogspot.com).

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Οι μαθητές του 14ου Γυμνασίου Λάρισας στην Εποχή της Τεχνολογίας




Μία σημαντική έκθεση με έργα που δημιουργήθηκαν στο μάθημα της Τεχνολογίας, παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στο 14ο Γυμνάσιο Λάρισας.


Οι μαθητές του σχολείου με την καθοδήγηση του καθηγητή του μαθήματος κ. Αποστόλη Αποστολάκη, με μεράκι και φαντασία, δημιούργησαν κατασκευές και έγραψαν θεωρητικά κείμενα στα οποία αξιοποιούν τις γνώσεις που απέκτησαν κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, και δείχνουν τους προβληματισμούς τους.


Πρόκειται για έργα υψηλού επιπέδου στην οποία μπορούν οι μαθητές, εκτός των άλλων, να θαυμάσουν ένα πιστό αντίγραφο του «Τιτανικού» , να δουν τη λειτουργία ενός αγροκτήματος, να απολαύσουν από ψηλά τη θέα ενός σύγχρονου σταδίου και να διαβάσουν μία ενδιαφέρουσα θεώρηση των μεταλλαγμένων προϊόντων (Βλ. και .σχετικό δημοσίευμα στη larissanet )

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

«Εγώ το ρομπότ διδάσκω Θρησκευτικά». Η σύζευξη ρομποτικής και θρησκευτικού γραμματισμού



«Εγώ το ρομπότ διδάσκω Θρησκευτικά».

Η σύζευξη ρομποτικής και θρησκευτικού γραμματισμού 



Νικόλαος Παύλου

Θεολόγος-Ιστορικός,



Περίληψη

Η εποπτικότητα που παρέχουν οι εφαρμογές της ρομποτικής μπορεί να φανεί χρήσιμη και σε «παραδοσιακά» μαθήματα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπως είναι τα Θρησκευτικά. Βοηθάει στην επικαιροποίησή τους και στην καλύτερη αποτύπωση των διδακτικών αγαθών τους. Όλα αυτά αναδεικνύονται με συγκεκριμένα δείγματα διδακτικών ενοτήτων του θρησκευτικού μαθήματος που προέρχονται και από την Πρωτοβάθμια και από τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Λέξεις-Κλειδιά: Ρομποτική, Θρησκευτικά, Επικαιροποίηση, Εποπτικό μέσο

Εισαγωγή

Στο 1ο κεφάλαιο του βιβλίου του Ισαάκ Ασίμωφ «Εγώ, το Ρομπότ» ο συγγραφέας παρουσιάζει το ρομπότ Ρόμπυ να βοηθάει ένα μικρό κοριτσάκι, τη Γκλόρια. Παίζει μαζί του, υπακούει στις εντολές του και παράλληλα το εκπαιδεύει με τον τρόπο του. Αποτελεί έτσι μέρος της ζωής του παιδιού και συμβάλλει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του.

Αυτή η πραγματικότητα που παρουσιάζει ο οραματιστής συγγραφέας αφορά και τη σημερινή καθημερινότητα, καθώς και τη διαδικασία της μάθησης. Ήδη τα πρώτα βήματα και οι σχετικές προτάσεις γίνονται, και η χρήση εφαρμογών της ρομποτικής στην παιδεία κερδίζει όλοι και περισσότερους θιασώτες. Μάλιστα στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχουν ήδη ενταχθεί ειδικές καινοτόμες δράσεις που επικεντρώνονται στη μάθηση της λειτουργίας των ρομπότ και τη χρήση τους στο σχολείο. Η ρομποτική δηλαδή αποτελεί μία πραγματικότητα, αφού και η αγορά παρέχει πακέτα με προσιτό οικονομικό κόστος τα οποία είναι απλού χειρισμού που περιέχουν όλα τα απαραίτητα (μικροεπεξεργαστές, αισθητήρες, κινητήρες, λογισμικό προγραμματισμού συμπεριφοράς), για να μπορέσει το ρομπότ να αποτελέσει εργαλείο μάθησης (Φράγκου, 2009).

Η ρομποτική ως μέσο διδασκαλίας

Η ρομποτική δείχνει λοιπόν ότι μπορεί να βοηθήσει στην αποτύπωση των διδακτικών αγαθών. Αυτό αποτελεί και το μεγάλο «προτέρημά» της:

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Άγιος Αχίλλειος Πρεσπών

Ο Ναός του Αγίου Αχιλλείου στις Πρέσπες κτίζεται πιθανότατα από Λαρισαίους τεχνίτες τον 10ο αι. με έξοδα του τσάρου Σαμουήλ, Τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα και μεγάλες διαστάσεις. Τα κλίτη χωρίζονται με ψηλές πεσσοστοιχίες. Μαρμάρινο τέμπλο χώριζε το ιερό βήμα από τον υπόλοιπο ναό.




Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Η θρησκευτική ζωή των Ισραηλιτών στα χρόνια του Χριστού



Χάρτης εννοιών (ένα παράδειγμα για τους αγαπητούς φίλους, που μάθαμε μαζί διδακτική των Θρησκευτικών στα σεμινάρια επιμόρφωσης των Θεολόγων)

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Το ιστορικό πλαίσιο της Σταύρωσης του Χριστού

(πατήστε με τον κέρσορα στις εικόνες για να διαβαστεί το άρθρο)



Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Horst Dietrich Preuss "Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης"

Επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Κυριακίδη"σε 2 τόμους (A και Β) η "Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης" του Horst Dietrich Preuss (1-5- 1927 - 25 -12-1993 στο Neuendettelsau, Καθηγητής της Παλαιάς Διαθήκης στο Augustana-Hochschule Neuendettelsau).

Τη μετάφραση και την επιμέλεια έχει κάνει ο καθηγητής Ιωάννης Χ. Μούρτζιος.

Από την παρουσίαση του βιβλίου (η παρουσίαση εδώ):

" ΑΥΤΗ η «Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης» είναι ένα διδακτικό εγχειρίδιο. Σ’ αυτήν πραγματοποιείται μια επισκόπηση των παλαιοδιαθηκικών ομολογιών πίστης και καταδεικνύεται η σημασία που αυτές έχουν για το σύνολο της βιβλικής θεολογίας. Επιπλέον λαμβάνεται υπόψη και το περιβάλλον του Ισραήλ, εκείνο της αρχαίας Εγγύς Ανατολής.
Όλη η παλαιοδιαθηκική μαρτυρία σχετικά με το Θεό εξαρτάται άμεσα από την πράξη της εκλογής του λαού Ισραήλ από τον Γιαχβέ και από τη δέσμευσή του απέναντί του. Ο Γιαχβέ επιλέγει το λαό του και δεσμεύεται σε μια κοινω νία με αυτόν. Έτσι στον πρώτο τόμο εξετάζονται οι μαρτυρίες για το γεγονός της εξόδου και του Σινά. Επίσης τίθενται τα ζητήματα του δικαίου και του νόμου του Ισραήλ, του ονόματος, της ιδιαιτερότητας, της δράσης και της επίδρασης του Θεού μέσα στην αποκάλυψη, στην ιστορία και τη δημιουργία.
Στο δεύτερο τόμο εξετάζονται οι συνέπειες και τα επακόλουθα που προέκυψαν για τον παλαιοδιαθηκικό Ισραήλ μέσα από αυτές τις εμπειρίες πίστης. Αυτές σχετίζονται με τις αφηγήσεις των Πατριαρχών, τη βασιλεία, τη Σιών, τους ιερείς και τους προφήτες. Επίσης εξετάζονται πως αυτές οι εμπειρίες πίστης αναπτύχθηκαν και επηρέασαν περαιτέρω την ανθρωπολογία, την ηθική, τη λατρεία, τις προσδοκίες για το μέλλον και τη στάση του Ισραήλ απέναντι στους άλλους λαούς.
Η ιστορική πράξη εκλογής και δέσμευσης του λαού του Ισραήλ βρίσκεται στο κέντρο της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Ισρα- ήλ κατά την πορεία του με τον Γιαχβέ ήρθε αντιμέτωπος πρόσωπα και κατα- στάσεις που επαναπροσδιόρισαν την πίστη του. Αυτά ήταν οι ομάδες των προπατόρων, η χαναανιτική αστική κουλτούρα, το ιερατείο και ο Ναός και οι προφήτες, οι οποίοι έθεταν υπό αμφισβήτηση την εκλογή του Ισραήλ. Ακόμη περιγράφεται, πώς ο Ισραήλ κατορθώνει να διατηρήσει την πίστη του στον Γιαχβέ προσαρμόζοντάς την στις νέες συνθήκες.
Οι πράξεις του Γιαχβέ προς τον Ισραήλ είχαν συνέπειες. Η δωρεά της ιστορικής εκλογής συνδέθηκε με τις υποχρεώσεις του λαού Ισραήλ, που απέρρεαν από την δέσμευση αυτή. Ο λαός Ισραήλ έπρεπε πλέον να βιώσει και να εφαρμόσει τις υποχρεώσεις αυτές με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο σε σχέση με τον άνθρωπο, την ηθική, την ελπίδα, τη λατρεία, τη σχέση του με τους άλλους λαούς. Καταγράφεται επίσης, πώς οι θεϊκές πράξεις ενεργοποίησαν δυναμικά την πίστη του λαού Ισραήλ.
Σε κάθε περίπτωση στο παρόν έργο καταδεικνύονται οι βασικές δομές της παλαιοδιαθηκικής μαρτυρίας πίστης, οι οποίες θα μπορούσαν να προω θήσουν ακόμη περισσότερο τη συζήτηση για μια βιβλική θεολογία.
Horst Dietrich Preuss

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Οι κατακόμβες

Εννοιολογικός χάρτης



Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Το χρονικό της ανακάλυψης της αυτοκρατορίας των Χετταίων από τη σύγχρονη επιστήμη

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ
 "ΟΙ ΧΕΤΤΑΙOI ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ. ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΚΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΓΥΡΟ"

Το χρονικό της  ανακάλυψης των Χεταίων έχει, με λίγα λόγια, ως εξής: Αρχικά η  αποκρυπτογράφηση των ιστορικών αρχείων της 18ης αιγυπτιακής δυναστείας έδειξε ότι οι βασιλιάδες της είχαν έρθει σε επαφή με τη χώρα Kheta. Επίσης οι σφηνοειδείς  επιγραφές  της Ασσυρίας, της εποχής του Τιγλάθ-Πιλεσέρ Α΄(π. 1100 π.Χ.) φανέρωναν ότι η Συρία ήταν γνωστή ως «Χώρα του Χάττι».
Το 1876 ο A.H. Sayce προτείνει να αποδοθούν στους Χετταίους οι δύο βασάλτινοι ογκόλιθοι που βρίσκονταν στη Χαμάθ και στο Χαλέπι. Μάλιστα για τον δεύτερο οι ντόπιοι πίστευαν ότι θεράπευε τις παθήσεις των ματιών. Η γραφή που υπήρχε σε αυτούς είχε επισημανθεί από τον E.J. Davis και σε βράχο στο χείμαρρο Ιβρίζ, στα όρη του Ταύρου, και την είχε ονομάσει «χαμαθιτική». Ο Sayce τότε εντάσσει στο ίδιο πλαίσιο και άλλα μνημεία της Μ. Ασίας. Ειδικά τα υπολείμματα που βρίσκονταν στην περιοχή των χωριών Μπογάζκιοϊ και Αλατζά Χουγιούκ. Στο μέσον του χωριού Μπογάζκιοϊ μάλιστα υπήρχε μία φθαρμένη επιγραφή με χεττιτικά «ιερογλυφικά» και στο Αλατζά Χουγιούκ μία πύλη στην οποία παριστάνονταν τεράστιες σφίγγες. Το 1880 ο Sayce εκφράζει τη βεβαιότητα ότι όλη η περιοχή κατοικούνταν από Χετταίους. Τέλος, στις επιστολές του Τελ ελ- Αμάρνα διασώθηκε μία που είχε αποστολέα τον βασιλιά των Χετταίων Σουππιλουλιούμα και μία που είχε σταλεί από το βασιλιά του Αρζάβα.
Οι ανακαλύψεις ευρημάτων, σχετικών με τους Χετταίους, συνεχίζονταν, και έτσι το 1900  ο L. Messerschmidt  εκδίδει όλες τις χεττιτικές επιγραφές που είχαν βρεθεί.
Το 1906 αρχίζει η ανασκαφή στο Μπογάζκιοϊ από τον Hugo Wincler για λογαριασμό της Γερμανικής Αρχαιολογικής Εταιρίας που έφερε στο φως 10.000 περίπου πινακίδες σε σφηνοειδή γραφή, γεγονός που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Κάποιες από αυτές, γραμμένες  σε ακκαδική γλώσσα, φανέρωσαν ότι στο σημείο ανακάλυψής τους βρίσκονταν η πρωτεύουσα της «Χώρας του Χάττι». Οι χρονολογίες που προτάθηκαν είχαν ως σημείο αναφοράς τους τη χεττιτική εκδοχή της συνθήκης μεταξύ του Ραμσή Β΄ και του βασιλιά του Χάττι. Το 1907 εκδίδονται οι πινακίδες με κατάλογο των βασιλιάδων του Χάττι από το Σουππιλουλιούμας μέχρι τον Αρνουβάντας, και βγαίνει το συμπέρασμα πως η μεγάλη χεττιτική ομοσπονδία είχε ανατραπεί γύρω στο 1200 π.Χ. από τους εισβολείς Mushki.
Το 1910 ο John Garstang εκδίδει το έργο του « The land of the Hittites», που αποτελεί σταθμό για την έρευνα. Περιέχει συλλογή χεττιτικών μνημείων, περιγραφή των περιοχών που βρίσκονταν, και περίληψη της χεττιτικής ιστορίας, που ακολουθούσε την εκδοχή του Wincler.
Αρχίζουν, στη συνέχεια,  από τον Garstang ανασκαφές στη Β. Συρία, ενώ, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, η χεττιτολογία γίνεται καθαρά γερμανική υπόθεση, αφού έχουν διακοπεί οι δίαυλοι επικοινωνίας με τους επιστήμονες των υπόλοιπων χωρών.
Το 1915 ο Β. Hrozny κάνει ένα πρώτο γενικό σχεδιάγραμμα της χεττιτικής γλώσσας, στο οποίο τονίζεται η ινδοευρωπαϊκή προέλευσή της. Αυτό διορθώνεται το 1920 από τον F. Sommer, ενώ ο E. Forrer κάνει ένα διάγραμμα της χεττιτικής γραμματικής. Ο ίδιος εκδίδει όλα σχεδόν τα κείμενα του παλαιού χεττιτικού βασιλείου, και το 1926 στο έργο του «Die Boghazkoi-texte in umschrift. Zweiter band geschichtliche texte aus dem Alten und Neuen Chatti-Reich» παρουσιάζει έναν πλήρη κατάλογο των Χετταίων βασιλιάδων.  Τέλος το 1929 ο Hrozny γράφει το λήμμα για τους Χετταίους στην εγκυκλοπαίδεια Britannica και τα έτη 1935-1949 γίνονται οι ανασκαφές της αμερικανικής αποστολής υπό τη διεύθυνση του καθηγητή John Garstang. Σήμερα οι αρχαιoλογικές ανασκάφές συνεχίζονται και το μέλλον των χεττιτικών σπουδών διαγράφεται ελπιδοφόρο.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Βενιαμίν εκ Τουδέλης: Το Γαρδίκιον Φθιώτιδος



"Γαρδίκιον.

Μετά την Ραβέννικαν συναντώμεν ’Ιουδαϊκήν παροικίαν έν Γαρδικίφ

τής Φθιώτιδος. Ό Βενιαμίν αναφέρει: «Εντεύθεν (έκ Ζητουνίου πιθανώς

καί τών επί τής Όθρυος βλαχικών οικήσεων, άς έπεσκέφθη), διήμερος

πορεία είναι εις Γαρδίκιον, πόλιν κατεστραμμένην καί ολίγους

έχουσαν κατοίκους Έλληνας καί ’Ιουδαίους. Εντεύθεν

διήμερος πορεία είναι εις 'Αρμυλόν (='Αλμυρόν) πόλιν μεγά-

λην παράλιον,· μέγα έμπορεϊον τών Βενετών, τών Πισατών,

τών Γενουηνσίων καί άλλων εθνών»1.

1. Archer, Itineraire de Benjamin de Toudele, p. 248. I. Βορτσέλα, Φθιώτις
ή πρός νότον τής Όθρυος, Άθήναι 1907, σελ. 265-266.

Απόσπασμα από το έργο του ακούραστου ερευνητή της περιοχής στις αρχές του 20ου αι. Ν.Ι. Γιαννόπουλου "ΣΥΜΒΟΛΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΪΚΩΝ ΠΑΡΟΙΚΙΩΝ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΙ" σ. 261

Σημείωση: Ο Βενιαμίν επισκέφτηκε την περιοχή, κατά πάσα πιθανότητα, το 1161-1164. 

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Οι θεραπευτικές διαστάσεις των Θρησκευτικών

Δημοσιεύτηκε στο: 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο για την προώθηση της εκπαιδευτικής καινοτομίας. Πρακτικά Συνεδρίου Τόμος Α – Εισηγήσεις Βιντεοεισηγήσεις (Μέρος Ι), Λάρισα 2016 σσ. 882-886


Οι θεραπευτικές διαστάσεις των Θρησκευτικών:
 Περιπτώσεις αντιμετώπισης της σχολικής βίας (bullying) μέσω της διδασκαλίας του μαθήματος

Παύλου Νικόλαος

Περίληψη

Η  σχολική βία (bullying) είναι αρνητική και συχνά επιθετική ή επεμβατική πράξη από ένα ή περισσότερα άτομα ενάντια σε άλλο ή άλλα πρόσωπα. Τα πρότυπα που θα βοηθήσουν στην καταπολέμηση της μπορούν να προέλθουν και από τα διδακτικά αντικείμενα και τα μορφωτικά αγαθά που περιέχουν. Κάτω από αυτή την προοπτική το μάθημα των Θρησκευτικών μπορεί να έχει παρεμβάσεις αντιμετώπισης της σχολικής βίας. Με συγκεκριμένα παραδείγματα καταδεικνύεται αυτό στην εισήγηση και το τελικό συμπέρασμα είναι ότι το θρησκευτικό μάθημα μπορεί να έχει- εκτός των άλλων- και θεραπευτική διάσταση, αφού συμβάλλει στην πρόληψη των αντικοινωνικών φαινομένων σχολικής βίας
Λέξεις κλειδιά: Σχολική βία, μορφωτικά αγαθά, Θρησκευτικά, θεραπευτική διάσταση
Εισαγωγή
Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να αναδείξει τρόπους αξιοποίησης της διδασκαλίας του θρησκευτικού μαθήματος για την αντιμετώπιση του bullying .Η σχολική βία είναι αρνητικό φαινόμενο που πρέπει να εντοπίζεται, να ερμηνεύεται και να εξαλείφεται. Αυτή η διαδικασία συνδέεται και με την προσφορά των διδακτικών αγαθών του κάθε γνωστικού αντικειμένου, αφού έτσι δε θα θεωρούνταν  παράπλευρη εκδήλωση της σχολικής ζωής, αλλά κατεξοχήν μάθηση.
Το θρησκευτικό μάθημα προβάλλει πρότυπα αγάπης, ανοχής και συγκαταβατικότητας. Ο μαθητής, κατά τη διδασκαλία του θα συναντήσει προτάσεις συμβίωσης με το συνάνθρωπο, ανοχής απέναντι στη διαφορετικότητα, αντιμετώπισης της βίας και σεβασμού της προσωπικότητας. Ταυτόχρονα καταδεικνύει ότι αντικοινωνικές συμπεριφορές, όπως το   bullying, είναι καταδικαστέες και ξένες με το νέο άνθρωπο που θέλει να ολοκληρώσει την προσωπικότητά του και να γίνει ο αυριανός υπεύθυνος πολίτης. Τέλος, ο θεολόγος μπορεί να

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Παρουσίαση βιβλίου: «Ιουδαίοι και Έλληνες Διαχρονικοί Διάλογοι»



Οι εκδόσεις Καπόν και η Ισραηλιτική Κοινότητα Λάρισας με τη στήριξη της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και Επιστημών και του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας διοργανώνουν την παρουσίαση του βιβλίου


«ΙΟΥΔΑΙΟΙ και ΕΛΛΗΝΕΣ Διαχρονικοί Διάλογοι»


την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017 στις 19.00 στο Δημοτικό Θέατρο ΟΥΗΛ .


Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο κος Μιλτιάδης Κωνσταντίνου , Καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου , ο κος Ισαάκ Μιζάν, Ραββίνος – Μεταφραστής-Συγγραφέας και ο κος Ηλίας Σαμπετάι , Ραββίνος και συγγραφέας του βιβλίου . Την εκδήλωση συντονίζει η κα Χρύσα Βουλγαράκη , Διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀντωνίου


Αποτέλεσμα εικόνας για Μέγας Αντώνιος
Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀντωνίου [15] τοῦ μεγάλου, οὗ ὁ βίος συνεγράφη ὑπὸ Ἀθανασίου [16] τοῦ μεγάλου [τοῦ μεγάλου Ἀθανασίου Sa.] . Οὗτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν τὸ[17] μὲν γένος ἦν Αἰγύπτιος, ἐκ πατέρων καὶ προγόνων [18] τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν δεδιδαγμένος. Ἤκμασε δὲ [19] ἐν τοῖς χρόνοις Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ καὶ [20] παρέτεινε μέχριτῆς εὐσεβοῦς βασιλείας [μέχρι τοῦ εὐσεβεστάτου βασιλέως Sa.] Κωνσταντίνου. [21] Ἐπιδοὺς δὲ ἑαυτὸν τῇ ἀσκητικῇ [22] ἀγωγῇ [διαγωγῆ Sa.] , τοσοῦτον ὑπερέβαλλε [ὑπερέβαλε Sa.] πάντας, ὡςὑποτύπωσις [23] εἶναι τῶν ἐφεξῆς. Καὶ τὸ παράδοξον, ὅτι [24] καὶ πρῶτος ἢ κομιδῇ μετ᾽ ὀλίγους τῆς ὑπὲρ [25] ἄνθρωπον πολιτείας γέγονεν ἀρχηγός· καὶ μόνος [26] σχεδὸν εἰς τὸν [τῆςἀρετῆς add. Sa.] ἀκρότατον ἤλασεν [f. 134v.] ὅρον. Ἀλλὰ τὰ [27] μὲν διαβεβοημένα περὶ αὐτοῦ πᾶσι περιττὸν ἐπεκδιηγεῖσθαι [ἐκδιηγεῖσθαι Sa.] . [28] Τοσοῦτον δὲ μόνον εἰπεῖν ἀναγκαῖον,[29] ὅτι ἐν θνητῷ σώματι τοῦ σώματος ἀπανίστατο [30] καὶ τὰς τῶν ψυχῶν ἀνόδους ἑώρα καὶ τοὺς ταύτας [31] εὐθύνοντας δαίμονας, ὃ τῆς νοερᾶς καὶ ἀσωμάτου [32] ἦν φύσεως. Ζήσαςδὲ πρὸς τοῖς ἑκατὸν ἔτη πέντε,
[14] πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ [15] σύναξις ἐν τῇ ἁγιωτάτῃ [om. Sa.] μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ

( Synaxarium Ecclesiae Constantinopolitanae, 397-398)

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΝ

Αποτέλεσμα εικόνας για παλιά εκδρομήΟ Βαλέριο Μάσιμο Μανφρέντι είναι σίγουρα από τους πλέον ενδιαφέροντες σύγχρονους συγγραφείς. Καθηγητής αρχαιολογίας, εκτός των άλλων, έχει το άφθαστο ταλέντο να φέρνει το παρελθόν τόσο κοντά στο σήμερα, ώστε ο αναγνώστης των μυθιστορημάτων του να νομίζει ότι καταστάσεις που έχουν συμβεί στον αρχαίο κόσμο αγγίζουν την πραγματικότητα του σύγχρονου ανθρώπου και την επηρεάζουν. Και βέβαια οι πωλήσεις των βιβλίων του φανερώνουν την προσοχή του αναγνωστικού κοινού για τις καταστάσεις που περιγράφει.
Το συμπέρασμα που βγαίνει από την παραπάνω αναφορά στο σπουδαίο συγγραφέα είναι πως το παρελθόν ενδιαφέρει. Άλλωστε η μνεία σε αυτό πολλές φορές χρησιμεύει ως μέσον ερμηνείας της σύγχρονης πραγματικότητας, αλλά και για την εξαγωγή συμπερασμάτων, που μπορεί να θεωρηθούν ακόμη και οδηγίες για την αντιμετώπιση διαχρονικών καταστάσεων.
Οι χώροι όπου κατεξοχήν εκτίθεται το παρελθόν είναι τα μουσεία. Σε αυτά μπορεί να βρει κανείς –όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό- τα πάντα: από ταπεινά αντικείμενα καθημερινής χρήσης και σύμβολα κύρους -που μπορεί να είναι περίτεχνα χρυσά στεφάνια και θώρακες με πολύπλοκες διακοσμήσεις- μέχρι υλικά καλλωπισμού που δείχνουν ματαιοδοξία και φιλαρέσκεια, καθώς και μικροί θησαυροί νομισμάτων που μάταια περίμεναν για αιώνες τον ιδιοκτήτη τους για να τα αξιοποιήσει.
Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό ότι μία επίσκεψη σε μουσείο είναι πολλαπλά χρήσιμη. Αυτοί μάλιστα που θα ωφεληθούν περισσότερο είναι οι μαθητές. Θα έχουν την ευκαιρία να περιεργασθούν ιδίοις όμμασιν όλα αυτά που τους γίνονται γνωστά μέσω των εγχειριδίων, και θα κατανοήσουν ότι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας δεν έζησαν σε έναν κόσμο που κινούνταν στη σφαίρα του φαντασιακού, αλλά σε μία κοινωνία που είχε ανάγκες και ενδιαφέροντα όπως και η σημερινή.
Βέβαια είναι σημαντικό να τονιστεί ότι μία μορφωτική επίσκεψη απαιτεί και την κατάλληλη προετοιμασία. Εδώ βεβαίως σημαντικός είναι ο ρόλος των παιδαγωγών, των δασκάλων δηλαδή των παιδιών, που θα τα συνοδέψουν. Θα πρέπει να τα προετοιμάσουν κατάλληλα, να φροντίσουν να γνωρίζουν πως θα κινηθούν στους χώρους του μουσείου, να έχουν τις στοιχειώδεις γνώσεις για να αντιληφθούν τη δομή που  έχει η έκθεση. Ταυτόχρονα θα επωμιστούν και το ρόλο να ερμηνεύσουν τα εκθέματα, ώστε να γνωρίσουν οι μαθητές τη σημασία τους και τον πολιτιστικό τους ρόλο. Κάτω λοιπόν από αυτό το πρίσμα γίνεται αντιληπτός ο παιδαγωγικός/επιστημονικός ρόλος των συνοδών.
Εννοείται ότι μία μορφωτική επίσκεψη μπορεί να γίνει και σε άλλους χώρους. Για παράδειγμα θα παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον η επίσκεψη στους αρχαιολογικούς χώρους στους οποίους βρέθηκαν τα αντικείμενα του μουσείου. Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι τόποι που συνδέονται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα έχουν μία ειδική φόρτιση που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Τέλος, σήμερα με την ανάπτυξη της βιομηχανικής αρχαιολογίας (που έχει ως πεδίο έρευνάς της τους βιομηχανικούς χώρους του 19ου και του 20ου αι.), της ενάλιας αρχαιολογίας (που εξετάζει τα υπολείμματα των ναυαγίων του αρχαίου κόσμου) κοκ. θα ήταν πολύ σημαντική και ωφέλιμη η επίσκεψη σε χώρους που φυλάσσονται τα σχετικά ευρήματα.
Οι μορφωτικές επισκέψεις λοιπόν αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της προσπάθειας για καλύτερη μόρφωση της νέας γενιάς. Είναι το μέρος που συμπληρώνει τις θεωρητικές γνώσεις, και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την κατανόηση εποχών και νοοτροπιών. Είναι δηλαδή απαραίτητες και πολλαπλά ωφέλιμες, αρκεί να γίνεται η σωστή αξιοποίησή τους.

ΝΠ



Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Μαζί με τις ευχές για ένα δημιουργικό 2017 δημοσιεύουμε ένα παλαιότερο άρθρο μας, που αποτελεί και  ανασκόπηση θέσεων -μέρες που είναι. Ταυτόχρονα το θεωρούμε και ως ευκαιρία για  σκέψεις σχετικές με το ρόλο των Θρησκευτικών σε ένα σχολείο που αλλάζει.
ΝΠ



Είναι ανεπίτρεπτο να θεωρείται το θρησκευτικό μάθημα απυρόβλητο από τις εξελίξεις ή ξεκομμένο από την υπόλοιπη σημερινή πραγματικότητα . Είναι ενταγμένο οργανικά σε αυτή, αυτή θα πρέπει να αποτελεί το σημείο αναφοράς του, ενώ ο σκοπός του θα πρέπει να συναρτάται από τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου. Σε αντίθετη περίπτωση θα δικαιώνει κάποιους που το θέλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και όχι στο αναλυτικό πρόγραμμα των σχολείων μας.

Επομένως ο λόγος για τα Θρησκευτικά θα πρέπει να λάβει αρχικά υπόψη του τα χαρακτηριστικά τα οποία διακρίνουν τη σύγχρονη κοινωνία για να μπορέσει να βοηθήσει το μάθημα –και τους εκπαιδευτικούς που το διδάσκουν- και να αναδείξουν την αναγκαιότητά της ύπαρξής του σε ένα σύγχρονο σχολικό πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει πως όλοι πρέπει να κατανοήσουν πως η πολυπολιτισμικότητα η εκκοσμίκευση, και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων, που αποτελούν χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας, το οδηγούν αναγκαστικά, αν διατηρήσει μία απολογητική-κατηχητική μορφή, στο περιθώριο και στην απομόνωση, μιας και το περιεχόμενο του δε θα συμβαδίζει με αυτά τα τρία μεγέθη. Άρα ο προβληματισμός γύρω από αυτό, για να είναι γόνιμος, θα πρέπει να αφορά μία εκ νέου οριοθέτηση των σκοπών των Θρησκευτικών, για να μπορέσει να είναι σύστοιχο με τη σημερινή πραγματικότητα και να θεωρηθεί έτσι απαραίτητο να διδάσκεται στη νεολαία, που ζει και κινείται σε ρυθμούς του τώρα. Κάτω λοιπόν από αυτή την προοπτική, είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό από όλους ότι δεν πρέπει να αντιπαρέλθουν την πραγματικότητα και να εφησυχάσουν ή να χρησιμοποιήσουν ακατάλληλα δεδομένα για την ερμηνεία της. Να τονιστεί πως πλέον ακατάλληλο, είναι η παραδοσιαρχία και οι παρενέργειες που προκύπτουν από αυτή, όταν χρησιμοποιείται ως εργαλείο ερμηνείας, διεκδικώντας μάλιστα και τη θέση της γνήσιας παράδοσης.

Πάντως από τη μελέτη του παρελθόντος